خبرنامه آزادی برابری : دکتر ورشوچی، یکی از اساتید محبوب و عالم دانشگاه صنعتی سهند تبریز، در روز چهارشنبه به نشانه اعتراض به بی توجهی روسای دانشگاه مبنی بر عدم ارائه امکانات آموزشی به این پیر سهند(از قبیل اتاق و امکانات مورد نیاز...) در صحن دانشگاه، بر روی زمین سرد BC(محل تجمعات و تحصن های دانشجویی) نشسته تا درد خود را به فریاد مبدل کند.
این استاد ادیب با چهل سال تجربه و تسلط به سه زبان زنده دنیا، که نزد دانشجویان از محبوبیت خاصی برخوردار است، با انجام این حرکت شجاعانه، اعمال همه اساتید و مسولین منفعت طلب و تمامیت خواه را محکوم کرد.
دانشجویان نیز با پیوستن به وی در محل تحصن بر روی زمین نشسته تا به بررسی هرچه سریعتر خواسته های این معلم دلسوز، کمک نمایند.
همچنین دانشجویان با اعلام اینکه این بی حرمتی به استادی که همواره غمخوار دانشجو بوده است را ناشی از وجود افراد دست نشانده ای همچون دکتر کی نژاد(عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی، موسس دانشگاه سهند و رییس دانشگاه هنر اسلامی تبریز)، دکتر حکمت شعار(موسس دانشگاه و شاگرد دکتر ورشوچی) و دکتر چناقلو(رییس دانشگاه) می دانند، این بی حرمتی را محکوم کردند.
دکتر ورشوچی در محل تحصن خود، با بیان گوشه هایی از اسراری که در دل داشت، دانشجویان را هشیار کرد و این بیانات که نشان از دردی داشت که تمام وجودش را فرا گرفته بود، باعث پرده برداری از مسایل بسیاری شد.
در حالی که مامورین و رییس حراست(حسینی)، تلاش می کردند که ایشان را از ادامه تحصن منصرف کنند، ولی دکتر با بی اعتنایی به این نهاد غیر آکادمیک، رسمیت آنها را زیر سوال برد.
این استاد حتی به خواسته کیسه کشانی همچون دکتر زاهد(معاون دانشجویی-فرهنگی و رییس سابق بسیج اساتید ) و دکتر عابدی(رییس شورای ائتلاف اصلاح طلبان تبریز و رییس دانشکده عمران) توجهی نکرد، تا خود را از این جماعت منفعت طلب و ریاکار جدا کند.
دکتر ورشوچی که از بیماری دیابت و ناراحتی های قلبی شدیدی رنج می برد، با توجه به حال وخیم ناشی از سخنرانی اش در محل تحصن، با خواسته و اصرار دانشجویان و شاگردانش به تحصن خود پایان داد.
دانشجویان با بیان این مطلب که اساتید باید از دکتر ورشوچی درس بگیرند، ایشان را با تشویق پرشکوه خود از محل تحصن بدرقه کرند تا باز هم دانشگاه های کشور شاهد برخاستن صدای اعتراض دیگری از سهند باشند و به گوش همه اساتید برسانند که از اعتراض و فریاد زدن نهراسند و در مقابل ظلم خاموش ننشیند.